Γκρίνιες...

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

2007-12-21T03:50:00.000-08:00

Φαίνεται πως το γιορτινό κλίμα μου έχει φτιάξει τη διάθεση, οι στολισμένοι δρόμοι και τα μαγαζιά, αυτό το κρύο που έχει πιάσει και τυλίγεσαι στο ζεστά σου ρούχα και περπατάς στους φωτισμένους δρόμους. Τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες που τσακίζουμε εδώ και 2 βδομάδες στο γραφείο. Η προσμονή να έρθει η σημερινή μέρα που επιτέλους ΗΡΘΕ!!!

Λέω λοιπόν να μην γκρινιάξω σήμερα που παίρνω άδεια και φεύγω για τα χιόνια. Όχι πως δεν έχω λόγους (βέβαια). Πάντα οι μέρες πριν την άδεια είναι εξουθενωτικές, πάντα έχω 100 πράγματα να τελειώσω και πάντα φτάνω τελευταία στιγμή στα όρια της νευρικής κρίσης να πλένω το τελευταίο ξεχασμένο ρούχο και να κάνω προσευχούλα να στεγνώσει στο καλοριφέρ, ώρα 10 το βράδυ. Έτσι είμαι εγώ, της τελευταίας στιγμής και μετά δεν προλαβαίνω και με πιάνουν τα νεύρα μου. Μέσα στις τελευταίες δύο μέρες κατάφερα να ετοιμάσω ρούχα, να πάω το έτερο ήμισυ για ψώνια της τελευταίας στιγμής (μόνος του δεν πάει, απ’ το χεράκι τον παίρνω…), να πάω κομμωτήριο.

Σαν να μην έφτανε η προετοιμασία για το ταξίδι, βγήκε στη μέση και ο οδοντίατρος που μου σκάλισε ένα δόντι που θέλει απονεύρωση και που τώρα πρέπει να περιμένω μετά τα Χριστούγεννα για να γίνει η δουλειά και πονάω ΠΟΛΥ. Με πιάνει κάθε πρωί συνήθως και το βράδυ πριν κοιμηθώ και πονάω τόσο που εύχομαι να είχα ή μια τανάλια να το ξεριζώσω με τα ίδια μου τα χέρια ή μια βαριοπούλα να δώσω μια στο κεφάλι μου να ξεραθώ να ησυχάσω. Επειδή όμως δεν έχω ούτε τανάλια ούτε βαριοπούλα, παίρνω ένα mesulid που τα έχω εύκαιρα. Και δεν γκρινιάζω.

Μέχρι και την υπόθεση internet και forthnet την έχω στείλει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Τόσο καλή διάθεση έχω. Θα ασχοληθώ μετά τις γιορτές. Είναι και το σατανικό timing με αυτά τα βρωμοσποτάκια του ΟΤΕ που έχουν σκάσει τις τελευταίες μέρες, που είναι έξυπνα μεν, αλλά αν έχεις καεί σαν και μένα μάλλον προς vlak humour φέρνουν. Λες και κάποιος προσπαθεί να παίξει με τα νεύρα μου. Δεν το αφήνω όμως, είμαι από πάνω. Την προηγούμενη Παρασκευή με πήρε και ένας ΟΤΕτζής τηλέφωνο. Μόλις ακούω εγώ «Απ’ τον ΟΤΕ σας τηλεφωνώ» λέω αμάν, με πήρε να μου πει ότι θα μου κόψουν τη γραμμή. Ναι καλά. Ο ΟΤΕτζης με πήρε να με ενημερώσει για τις καινούργιες προσφορές ADSL που έχουν, γιατί είδε ότι έχω απλή γραμμή. «Μα χρυσέ μου, έχω παραγγείλει εδώ και 4 μήνες από αλλού». «Όχι βέβαια, εγώ εδώ βλέπω ότι η γραμμή σας ανήκει στον ΟΤΕ». Να τη χαίρεσαι πήγα να του πω αλλά κρατήθηκα και τον έγραψα. Και αυτή την τακτική σκοπεύω να κρατήσω μέχρι το τέλος του χρόνου, δηλαδή να τους έχω γραμμένους.

Πάντως χτες το βράδυ τα χρειάστηκα και το γιορτινό κλίμα και η χαζοχαρουμενιά που έχω επιμελώς καλλιεργήσει κόντεψε να καταρρεύσει. Μεσ’ την τούρλα της ετοιμασίας, είχα και τον αγώνα του Παναθηναϊκού, που μεταξύ μας φέτος πριν κάθε αγώνα είμαι προετοιμασμένη για το καλύτερο και για το χειρότερο, ταυτοχρόνως. Και πραγματικά, δεν είμαι εγώ η σχιζοφρενής. Η χτεσινή ξεκίνησε σαν μια αρκετά αξιοπρεπής και ικανοποιητική εμφάνιση, όμορφο γκολ, γενικά στεκόταν καλά. Και μετά λες και βγάζει το ευρωπαϊκό κουστούμι και φοράει τα ρούχα του μικρομεσαίου κακομοίρη. Τα τελευταία εφιαλτικά λεπτά που είχε κλειστεί πίσω απέναντι σε 10 και προσπαθούσε να κρατήσει την ισοπαλία είπα όχι ρε πούστη μου, γιατί πρέπει να γινόμαστε ομαδούλα?? Το τι νεύρα είχα ύστερα που και το γκολ φάγαμε, πάει η πρώτη θέση, πάει το αήττητο. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τα νεύρα. Τώρα ότι έγινε έγινε, το μόνο που μένει είναι η σημερινή κλήρωση.

(Τώρα έριξα κλεφτή ματιά στην κλήρωση του CL και ο γαύρος έπεσε με την τσέλσι. ΧΟΧΟΧΟ Merry Christmas!!!).

Για να κλείσω επιτέλους το εορταστικό (??) αυτό post επιστρέφω στην αρχή. Τέρμα η γκρίνια προς το παρόν, σε καμιά ωρίτσα αναχωρώ για 4ήμερο στα μαγευτικά Τρίκαλα με το έτερο ήμισυ φυσικά. Πολύ καλοί μας φίλοι μένουν μόνιμα εκεί και πάμε μια φορά το χρόνο οπωσδήποτε. Φέτος είναι η πρώτη φορά που θα κάνουμε Χριστούγεννα μακριά από το σπίτι και είμαι σίγουρη πως θα περάσουμε σούπερ. Βέβαια δεν προβλέπονται συγκλονιστικές δραστηριότητες και κραιπάλες γιατί η φίλη περιμένει μωρό (αν και τη συγκεκριμένη ικανή την έχω να τρέχει στα βουνά με την κοιλιά στο στόμα). Θα είναι ήσυχες διακοπές, με άραγμα μπροστά στο τζάκι, ατέλειωτες κουβέντες και κουτσομπολιό φυσικά, love actually στο dvd και άντε κάνα καφέ στην Ασκληπιού. Άντε και κάνα κοψίδι, μέρες που είναι. Μπορεί να πάμε και στο βουνό, στα χιόνια (έχει λυσσάξει η φίλη).

Περιμένοντας λοιπόν το delivery να δεήσει να μου φέρει το κινέζικο μπας και σαβουρώσω και ξεκινήσουμε επιτέλους (είδες η γκρίνια? τσουπ πετιέται σε κάθε ευκαιρία), εύχομαι όλοι να περάσετε όμορφα και χαρούμενα!!!

Ανεβαίνοντας στο βουνό του broadband

2007-12-11T06:20:00.000-08:00

Επειδή ρωτάει ο laplace78 (αυτό κάτι από φυσικοχημεία μου θυμίζει χμμμ…) λέω να σου εξιστορήσω αγαπητέ μου αναγνώστη τις περιπέτειές μου με τη forthnet «μία από τις δυναμικότερα αναπτυσσόμενες ελληνικές εταιρίες στο χώρο των τηλεπικοινωνιών και του Internet» όπως λέει και το εταιρικό προφίλ της. Είναι η εταιρεία που επέλεξα για γρήγορο internet και δωρεάν τηλέφωνο στο σπίτι.

Όχι ότι το κούρασα και πολύ. Από τις 3 κυριότερες εταιρείες που τη δεδομένη στιγμή προσέφεραν σχεδόν τα ίδια (forthnet, hol, on telecoms) απέρριψα τη δεύτερη γιατί συνάδελφος από τη δουλεία είχε καταλήξει σχεδόν να τσουρομαδηθεί με τους σεκιουριτάδες στα γραφεία τους (φρικτά παράπονα) και επίσης απέρριψα την τρίτη, γιατί δεν ήξερα κανέναν που να είχε βάλει για να μου πει τη γνώμη του. Έτσι λοιπόν έμεινε η forthnet που φαινόταν η μοναδική αξιόπιστη σύμφωνα με μαρτυρίες γνωστών που είχαν συνδεθεί. Ωραία ως εδώ ?

Αξίζει λοιπόν να σημειώσω ότι η αίτησή μου για το πακέτο double-play έγινε στις 22 Αυγούστου. Ναι, δεν κάνουν πουλάκια τα μάτια σου, από τέλη Αυγούστου περιμένω να συνδεθώ και ακόμα τίποτα. Η αίτηση έγινε στο Πλαίσιο στη Στουρνάρη όπου ο υπάλληλος είπε ότι όλα θα είναι έτοιμα σε 40 μέρες. Κανονικά θα ήταν σε 25, αλλά λόγω Αυγούστου και αδειών τσόνταρε και 2 βδομάδες ακόμα.

Περνάει λοιπόν ο καιρός. Μέσω του site τους όπου υπάρχει η δυνατότητα να παρακολουθώ το Βroadband Status και τα τέτοια μας κουνιούνται, μαθαίνω ότι στις 7 Σεπτεμβρίου η forthnet έχει αποστείλει το αίτημα στον ΟΤΕ. Και εκεί το πράγμα κολλάει. Περνάνε οι 40 μέρες και ξεκινάμε τα τηλεφωνήματα, μία εγώ και μία το έτερο. Κανείς δεν μπορεί να μας βοηθήσει, κανείς δεν ξέρει γιατί αργεί να μας μπει (το γρήγορο internet εννοώ) και κανείς δεν είναι σε θέση να μας δώσει ημερομηνία.

Κάποια στιγμή λοιπόν στα μέσα Οκτωβρίου και αφού έχουμε μάθει τα επώνυμα όλων των υπαλλήλων της τεχνικής υποστήριξης που καθόλου δεν υποστηρίζουν τον φτωχό πελάτη, αποφασίζει το έτερο να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να πάει επιτόπου στα γραφεία τους. Τα οποία είναι στου διαόλου τον κώλο στο τέρμα της Καλλιθέας. Εκεί λοιπόν ανακαλύπτει ότι έχει γίνει λάθος στον αριθμό της ταυτότητάς του και οι παπάρες ισχυρίζονται ότι εξαιτίας αυτού του λάθους η αίτηση δεν προχωράει. Τώρα γιατί αυτό δεν μπορούσαν να μας το πουν μέσω τηλεφώνου και έπρεπε να πάει εκεί, μη με ρωτάς δεν το ξέρω. Πάντως γίνεται η διόρθωση του ΑΔΤ και η υπάλληλος μας δίνει άλλο ένα 20ήμερο προθεσμία.

Στις 12 Νοεμβρίου βλέπω στο Βroadband Status το μήνυμα: «Η γραμμή σας βρίσκεται στη διαδικασία κατασκευής. Εκτιμώμενη ημερομηνία ενεργοποίησης: 26/11/2007» και λέω αμήν Παναγία μου. Α, ξέχασα να σου πω και το άλλο. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα που εγώ περιμένω να δεήσουν οι μαλάκες, ο αδερφός μου έκανε την αίτηση και συνδέθηκε χωρίς κανένα πρόβλημα. Και να σημειωθεί παρακαλώ ότι το σπίτι του είναι στα ΒΔ προάστια ενώ το δικό μου στο κέντρο. Αν αυτό έχει καμία σημασία βέβαια.

Συνεχίζω. Από την εμπειρία των γνωστών μου ξέρω πως αρχικά θα μου κοπεί το τηλέφωνο, θα μείνει κομμένο από 2 έως 4 μέρες και μετά αφού μου στείλουν με sms στο κινητό τα passwords, θα με συνδέσουν κ.ο.κ. Επειδή λοιπόν ο φόβος φυλάει τα έρημα ή κάτι τέτοιο, φροντίζω να πάρω ένα τηλεφωνάκι να τα επιβεβαιώσω όλα αυτά. Εκεί λοιπόν και με το υπογλώσσιο έτοιμο, με πληροφορούν ότι έχουν περάσει και το κινητό λάθος (αναρωτιέμαι αν πέρασαν και τίποτα σωστά σ΄ αυτή τη γαμωαίτηση). Τους δίνω το σωστό αριθμό και καληνυχτιζόμαστε. Ακολούθως, έρχεται η Κυριακή 25/11, το τηλέφωνο δεν έχει κοπεί ακόμα και αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Έρχεται η 24/11, η μέρα της κρίσης και το απογευματάκι επικοινωνεί το έτερο να δει τι απέγινε. Κατά τη διάρκεια βέβαια όλης αυτής της ιστορίας και έχοντας περάσει από θυμό, οργή, διάθεση να τα κάνεις πουτάνα κλπ. έχουμε φτάσει σ’ ένα στάδιο νιρβάνας (cream & cookies), γελάμε με τα χάλια μας, το διακωμωδούμε ότι τα παιδιά μας θα βλέπουν τσόντες στο internet με γαμάτες ταχύτητες κλπ. Παίρνει λοιπόν τηλέφωνο και του λένε ότι αφενός μεν η 24/11 είναι ενδεικτική ημερομηνία, όχι ότι ισχύει σώνει και ντε και ότι διόρθωση στον αριθμό του κινητού δεν έχει περαστεί και τα passwords θα πάνε στον κύριο που το κινητό του τελειώνει σε 511. Εντάξει ??

Αν κουράστηκες που πολύ πιθανό το θεωρώ, σε πληροφορώ ότι έχει κι άλλο.

Την επόμενη μέρα το έτερο ξανακατεβαίνει στην Καλλιθέα. Εκεί λοιπόν τον πληροφορούν ότι για όλη αυτή την ταλαιπωρία φταίει ο ΟΤΕ, αυτός ο κακός άνθρωπος. Που επειδή οι πελάτες του τον εγκαταλείπουν κατά χιλιάδες, επιλέγει μερικούς για να τους σπάσει τα αρχίδια, μπας και το μετανιώσουν και μείνουν. Αυτή είναι η δικαιολογία της forthnet. Δεν έχω πειστεί 100% ότι αυτό είναι το πρόβλημα, αν και θα προτιμούσα σαν ιδιώτης να έκοβα εγώ τον ΟΤΕ (γιατί φεύγω μετανάστης, πέθανα, άλλαξα φύλο) και μετά να ξεκίναγε τις δουλειές της η forthnet. Αν αυτό ήταν εφικτό, δεν θα έμπλεκαν τα μπούτια τους οι δύο εταιρείες σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό πάνω στη δική μου την καμπούρα. Από την άλλη είμαι καχύποπτη και απέναντι στη forthnet. Εκτός από τα λάθη που έκαναν με τα στοιχεία μας και την οσφυοκαμψία ανάμεσα στην εξυπηρέτηση πελατών, στο τεχνικό τμήμα και δεν ξέρω τι άλλο σκατοτμήμα έχουν στο κωλοχανείο τους, όπου οι υπάλληλοι βαριούνται που ζουν περιμένοντας κάποια καλύτερη δουλειά και χέστηκαν για το δικό σου το πρόβλημα, είναι και το άλλο. Ούτε λίγο ούτε πολύ, είπαν (εντελώς εμπιστευτικά και off the record) ότι δεν μας συμφέρει να ακυρώσουμε την αίτησή μας, γιατί:

1) και στην επόμενη εταιρεία θα φάμε πολύ καθυστέρηση αφού οι διαδικασίες θα ξεκινήσουν από την αρχή (αυτό στέκει σαν επιχείρημα),

2) η forthnet όλο αυτό το διάστημα που καταδέχτηκε να ασχοληθεί με την αίτησή μας έχει ξοδέψει χρόνο και χρήμα, μην ξεχνάς και τη φαιά ουσία που καταναλώθηκε από τους φωστήρες της και αν υποχωρήσουμε ενδέχεται να μας ζητήσουν ΚΕΡΑΤΙΑΤΙΚΑ δηλαδή αποζημίωση, δηλαδή λεφτά !!! (αυτό εμένα μου μοιάζει για απειλή, αλλά και πάλι έχω χαμηλό iq και μπορεί να κάνω λάθος).

Έτσι λοιπόν. Η υπάλληλος η οποία ασχολήθηκε με το θέμα την τελευταία φορά και που μας είπε και αυτά τα λογάκια μας συμβούλεψε να ξαναπάμε από εκεί μετά από 10 μέρες και βλέπουμε. Οι 10 εργάσιμες είναι αυτή την εβδομάδα. Θα κάνουμε meeting στο σπίτι και θα δούμε για τις επόμενες κινήσεις μας.

Εντωμεταξύ, όλο σκάνε ειδήσεις γι’ αυτό το θέμα, ότι δηλαδή οι αιτήσεις για μεταφορές είναι πάρα πολλές και ο ΟΤΕ αδυνατεί να εξυπηρετήσει, έχει φάει και ένα σκασμό πρόστιμα. Είναι περίπλοκη η κατάσταση απ’ όπου και να το πιάσεις και αυτός που την πληρώνει είναι ο καταναλωτής δηλαδή εγώ!

Έχω μια φρικτή υποψία ότι το 2008 θα μου μπει χωρίς internet.

Πού χάθηκες gkriniara ?

2007-12-04T03:54:00.000-08:00

Έλα ντε. Το παραμέλησα το blog-ακι μου όπως και πολλοί άλλοι γνωστοί και άγνωστοι. Όλο ήθελα να πω κάτι, όλο και ξεχνιόμουν με άλλες ασχολίες ή απλά καθόμουν και κοιτούσα το ταβάνι. Έτσι περνούσε ο καιρός και να τί συνέβαινε:

Τα 10 σημαντικότερα σημεία του τελευταίου μήνα (με τυχαία σειρά):

* Πήγα σινεμά και είδα τον El Greco. Έφαγα μια γαβάθα nachos (δεν είχε μικρό μέγεθος…) με λειωμένο cheddar και με πόνεσε το στομάχι.

* Για πρώτη φορά στη ζωή μου στόλισα σπίτι και χριστουγεννιάτικο δέντρο ακριβώς ένα μήνα πριν από τα Χριστούγεννα. Όλα είναι (χαζο)χαρούμενα και γιορτινά.

* Άλλαξα hairstyle (είδες τί ωραία που ακούγεται ? απ’ το να πω κουρεύτηκα - très banal), στην ουσία γύρισα στο περσινό μου χειμωνιάτικο look, όπως φαίνεται και στη σχετική φωτό.

* Δύο τυχαίες συναντήσεις με ανθρώπους από το παρελθόν με έκαναν να συνειδητοποιήσω την ουσία του σωστού συνδυασμού σημείου και στιγμής.

* Με το έτερο ήμισυ επιδοθήκαμε σε ξέφρενο shopping therapy το οποίο προς μεγάλη μου έκπληξη έχει εξίσου θετική επίδραση και στο ανδρικό φύλο.

* Συνεχίζω να γυμνάζομαι συστηματικά, συνήθως με αρκετό ενθουσιασμό. Τα αποτελέσματα προς το παρόν είναι αρκούντως ικανοποιητικά.

* Αρρώστησα με συνάχι και βήχα ακόμα 2 φορές - οι συνολικά 3 φορές αυτού του φθινοπώρου είναι ρεκόρ για μένα.

* Κανόνισα χριστουγεννιάτικες διακοπές. Θα περάσουμε γαμάτα!!

* Ήρθα σχεδόν στα μπουνίδια (έλα υπερβολές…) με την εταιρεία που πρόκειται να μου βάλει το broadband στο σπίτι. Πριν ακόμα αρχίσει η συνεργασία μας δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους.

* Στο σπίτι είμαστε αγαπημένοι, υποχωρητικοί, με χαμηλούς τόνους και μέλι στα χείλη. Ως τώρα το project φαίνεται επιτυχημένο, με ελάχιστη ως αρκετή προσπάθεια.

Αυτά ήταν τα πιο σημαντικά και για κάποια από αυτά θα έχω να λέω, από αύριο!

Χειμερία νάρκη

2007-10-19T03:33:00.000-07:00

Ανεβάζω αυτό το post μόνο και μόνο επειδή βαρέθηκα να βλέπω τη φάτσα του Βύντρα.

Κατά τα άλλα αυτές τις μέρες βαριέμαι που ζω, δεν έχω την παραμικρή έμπνευση για να γράψω ή να σχολιάσω κάτι, γενικότερα έχω βυθιστεί σε μια γλυκιά απραξία. Θέλω το μυαλό μου να μη σκέφτεται τίποτα, να λέμε μόνο τα απαραίτητα, να χώνομαι κάτω από το πάπλωμα και να κοιμάμαι.

Προχτές σκεφτόμουν να γράψω κάτι για τις περιπέτειές μου στο θαυμαστό κόσμο του fitness και του γυμναστηρίου αλλά το βαρέθηκα και αυτό. Άλλωστε τις τελευταίες μέρες δεν πατάω ούτε εκεί λόγω βαρεμάρας.

Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι, πως όταν δεν βρίσκομαι σε (μεταφορικό) λήθαργο με πιάνει τρελή κακοκεφιά και κακιώνω με το παραμικρό. Αλίμονο στους γύρω μου. Ένα σου λέω, το έτερο ήμισυ έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Το σ/κ λέει πως θα κρυώσει κι άλλο ο καιρός. Ελπίζω το κρύο να σκοτώσει όλα αυτά τα κακά μικρόβια που με κυνηγούν και τη Δευτέρα να ξυπνήσω άλλος άνθρωπος.

Ούτε στα πιο τρελά του όνειρα

2007-10-03T05:29:00.000-07:00

Φαντάζομαι ότι ο Λουκάς Βύντρα τα είδε όλα όταν άκουσε το γήπεδο να φωνάζει ρυθμικά το όνομά του. Ή μάλλον, μέχρι χτες νόμιζε ότι τα είχε δει όλα από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού (ευχαριστώ, δεν θα πάρω άλλο). Αλλά να τον αποθεώνει όλο το γήπεδο, έστω και όχι κατάμεστο και μάλιστα 2 φορές, ήταν κάτι πρωτάκουστο.

Εγώ τον πάω τον Βύντρα. Γιατί, τι του λείπει? Είναι και ωραίο παιδί, ψηλό. Πέρα από την πλάκα, εντάξει, ο Λουκάς δεν υπήρξε ποτέ το φοβερό ταλέντο που θα ξεσηκώσει την εξέδρα (βλ. τώρα Νίνη και Δημούτσο). Οπωσδήποτε όμως δεν είναι άμπαλος και σίγουρα δεν είναι δίκαιο να σηκώνει αυτός όλη τη γιούχα. Προσωπικά προτιμώ το Λουκά που δεν είναι Ο φοβερός μπαλαδόρος αλλά κάνει αυτό που ξέρει και μπορεί και δείχνει φιλότιμο και πάθος στο παιχνίδι από κάτι άλλους παικταράδες και ακριβοπληρωμένους που βαριούνται να πάρουν τα πόδια τους. Επίσης, μια θεωρία στο κεφάλι μου λέει ότι ο Λουκάς είναι ευαίσθητο παιδί και η χωρίς λόγο εμπάθεια της εξέδρας τον επηρεάζει ψυχολογικά και δεν μπορεί να αποδώσει 100%. Κρίμα πάντως σε περίπτωση που φύγει το Δεκέμβρη, θα προτιμούσα να έμενε και ενδεχομένως να εξελισσόταν σαν ποδοσφαιριστής, έχοντας και την ανοχή της εξέδρας που προσφέρεται απλόχερα σε άλλους συμπαίκτες του.

Κατά τα άλλα, έμεινα ευχαριστημένη από το χθεσινό ματς. Δεν είναι μόνο η νίκη που λίγο ως πολύ την περίμενα. Είδα τους παίκτες να βρίσκονται, να κάνουν ωραίους συνδυασμούς, είδα σουτάκια, είδα όρεξη για κάτι καλύτερο. Μακάρι να είναι όντως έτσι και να δούμε κάτι διαφορετικό φέτος.

Όχι πως δεν υπήρχαν και αρνητικά. Χωρίς οργανωμένους οπαδούς για να φωνάξουν τα συνθήματα και να σπρώξουν την ομάδα η ατμόσφαιρα είναι περίπου σαν γήπεδο τένις. Ένας γνωστός μου έχει πάρει διαρκείας στη 14 και βλέπει όλο τον αγώνα καθιστός, πράγμα αδιανόητο πριν από 3 χρόνια. Γενικά η προσέλευση του κόσμου είναι απογοητευτική και δεν καταλαβαίνω αν φταίει ο αποκλεισμός των οργανωμένων, ο τρόπος διάθεσης των εισιτηρίων ή κάτι άλλο. Ακόμα μια μαλακία που έχουν κάνει, με το που μπει γκολ δεν βάζουν πια τον ύμνο αλλά το that’ s the way I like it. Τί φλωριά ρε πούστη μου. Σε λίγο θα μας φέρουν και go go boys. Ξενέρωμα.

Αφού λοιπόν εμείς ξελασπώσαμε και αναμένοντας την κλήρωση για τους ομίλους, εύχομαι στις υπόλοιπες ομάδες να τα πάνε καλά όπως και στην προηγούμενη αγωνιστική. Για τον αιώνιο, ο Θεός μαζί του… (καλά, μην ορκίζεσαι)!

Και περαστικά στο Νινάκο!!

Έρχεται ο Άρης...

2007-10-02T05:08:00.000-07:00

…και ούτε ψύλλος στον κόρφο μου.

Αντιγράφω από τη Lifo:

«Καρκίνος: Μπορείς να ετοιμάσεις συλλογή από συμπληρώματα διατροφής και ηρεμιστικά, καθότι ο Άρης έρχεται να σου κάτσει στο σβέρκο για τρεις μήνες. Συνοπτικά: τα κέρδη που θα αποκομίσεις πάμπολλα. Η τσίτα, η κούραση, η πολλή δουλειά και η τσαντίλα καθημερινά φαινόμενα. Η επίδραση του Άρη σκάει ξαφνικά από το πουθενά και αντιμετωπίζεται με έναν τρόπο: πειθαρχία και ετοιμότητα. Όσο έχεις καιρό μπορείς να ξεμπερδεύεις με υποχρεώσεις που εκκρεμούν γιατί, πίστεψέ με, κάποιες φορές θα ξεχνάς να φας για τρεις μέρες. Βέβαια, αυτό που όχι μόνο δεν θα ξεχνάς να κάνεις, αλλά θα σου μείνει και αξέχαστο, είναι το σεξ».

Σκιάχτηκα λιγάκι διαβάζοντας το άστρο μου. Έρχεται ο Άρης και μάλιστα για 3 ολόκληρους μήνες. Και τι σημαίνει αυτό παρακαλώ? Μαθαίνω λοιπόν ότι αυτός ο Άρης είναι και πολύ γαμάτος τύπος. Μου φέρνει μπόλικο δυναμισμό και ενεργητικότητα. Θα προλαβαίνω τα προβλήματα πριν αυτά δημιουργηθούν. Οι επαγγελματικοί μου στόχοι θα επιτευχθούν. Θα είμαι γρήγορη και αποτελεσματική σαν το G-Girl (με τις δίμετρες ποδάρες της Uma Thurman και το ξανθό μαλλί να ανεμίζει). Επίσης, λέει, με την έλευση του Άρη θα εκτιναχτεί ο ερωτισμός μου στα ύψη!!!

Και μόνο που τα σκέφτομαι, δάκρυα χαράς πλημμυρίζουν τα μάτια μου. Άντε, και βοήθειά μου!!!

Βλέπω...

2007-09-28T04:33:00.000-07:00

... Weeds.

Είναι η καινούρια σειρά που προβάλλεται εδώ και 2 βδομάδες από τη Nova και έχει γαμώ τα γέλια.

Το στόρι: η Nancy είναι γύρω στα 40 και ζει με τον άντρα της και τα 2 αγόρια τους στα προάστια. Ο άντρας ξαφνικά τα τινάζει και η Νανσούλα μας μένει ξεκρέμαστη με 2 παιδιά και χωρίς δουλειά. Τί θα κάνει για να τα ζήσει? Θα αρχίσει να σπρώχνει φούντα σε γείτονες και γνωστούς. Το αποτέλεσμα: Όλοι μαστουρώνουν και η Nancy μας βγαίνει από το οικονομικό αδιέξοδο.

Φοβερή εντύπωση μου έχει κάνει, που λες. Αμερικάνικη σειρά με τέτοιο θέμα (παίζει στην καλωδιακή βέβαια..). Το concept είναι μάλλον σατιρικό και ψιλοσαρκαστικό θα έλεγα (δες το τραγουδάκι των τίτλων αρχής). Το clean cut αμερικάνικο προάστιο όπου όλα τα σπίτια είναι ίδια, ο κόσμος είναι εύπορος και ευυπόληπτος από μπρος, και από πίσω όλοι μαστουρώνουν και όλοι έχουν μπόλικα άπλυτα. Τα δείχνει όλα φόρα παρτίδα. Και τα λέει. Ο δε υπεύθυνος για την απόδοση διαλόγων κάνει πάρτυ. Συναντάς λέξεις όπως «σταφ» και «κοννέ» και φράσεις όπως «τον πούλο». Πάει η Nancy να φύγει από το σπίτι της τύπισσας που προμηθεύεται το σταφ (έχω μπει στο νόημα) και λέει «α πρέπει να φύγω, τον πούλο» (η γκρινιάρα μένει μαλάκας να κοιτάει την τηλεόραση). Να μην ξεχάσω βέβαια την άκρως εύστοχη απόδοση του τίτλου: «Weeds - Δουλειές με φούντες»!!! Τέτοια πράγματα.

Ο περίγυρος της Nancy εκτός από τους 2 γιούς -ο ένας στην εφηβεία και κούκλος, ο άλλος ξύπνιο πιτσιρίκι- αποτελείται από τον κουνιάδο που είναι και αυτός τύπος κουκουρούκου, την τύπισσα αρχι-dealer και το σόι της (αυτοί είναι μαύροι και δεν μένουν στο προάστιο), τον αρχι-μαστούρη δημοτικό σύμβουλο και λογιστή της Nancy (καμμένος) και την οικιακή βοηθό εκ Μεξικού με το όνομα Lupita!!!

Απ’ όλους τους χαρακτήρες όμως ξεχωρίζω τη Celia, που είναι η κολλητή της Nancy και η πρόεδρος των γονέων και κηδεμόνων στο σχολείο που πηγαίνουν τα παιδιά τους. Είναι η total bitch, αυταρχική με ανασηκωμένο φρύδι υπεροψίας τύπισσα (η χαρά της γκρινιάρας!!!). Στο πρώτο επεισόδιο αποκαλεί τη μεγάλη της κόρη «you little cunt» και στο επεισόδιο που είδα προχτές αλλάζει τη σοκολάτα της μικρής κόρης (είναι ψιλοπαχύσαρκη η καημενούλα) με σοκολάτα-καθαρτικό. Η γκόμενα είναι απίστευτη. Βέβαια ζει και το προσωπικό της δράμα καθώς τρώει κέρατο από τον άντρα της (μπουχέσας στην εμφάνιση). Όπως και να το κάνουμε όμως, Celia rules!!!

Απ’ ότι είδα στο επίσημο site της σειράς τώρα παίζεται ο τρίτος κύκλος επεισοδίων ενώ εμείς βλέπουμε τον πρώτο. Στη συνέχεια η Nancy για να μπορέσει να ξεπλύνει το χρήμα από τη φούντα θα ανοίξει bakery μαζί με τον κουνιάδο!! Και εκεί θα φτιάχνει με τα χεράκια της διάφορες φουντολιχουδιές. Επίσης, προς απογοήτευσή μου, στα επόμενα επεισόδια θα εμφανιστεί η Mary - Kate Olsen που θα κάνει την γκόμενα του Silas (του μεγάλου γιου). Μπλιαχ.

Η σειρά από το 2005 που παίζεται έχει προταθεί για πολλά και διάφορα βραβεία και η πρωταγωνίστρια Mary - Louise Parker έχει κερδίσει Χρυσή Σφαίρα το 2006. Αν θέλεις περισσότερες πληροφορίες υπάρχει το επίσημο site όπως και το καλό μου IMDb .

Στη Nova το δείχνει κάθε Τετάρτη βράδυ και σε επανάληψη κάθε Σάββατο απόγευμα (άνοιξε και κάνα πρόγραμμα, δεν θυμάμαι τις ώρες). Σου συστήνω να το δεις.

Θέλω να τα πω...

2007-09-26T05:39:00.000-07:00

... αλλά δεν μπορώ.

Είναι η τρίτη μέρα που στόμα έχω και μιλιά δεν έχω. Το light κρυολόγημα που με ταλαιπώρησε στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας εξελίχθηκε σε ωραιότατη φαρυγγίτιδα και φωνή γιοκ. Πνίγομαι από τον ξερόβηχα και φωνή δεν βγαίνει καθόλου. Ψιθυριστά τα λέω, αλλά συνήθως προσπαθώ να μη ζορίζομαι οπότε δεν μιλώ καθόλου. Τί φρίκη !!!

Το στόμα μου είναι ραμμένο σταυροβελονιά όπως στη φωτογραφία. Για έναν άνθρωπο που μιλάει πολύ σαν κι εμένα και που σχεδόν ποτέ δεν αφήνει κουβέντα να πέσει κάτω, είναι χάλια (για τους άλλους γύρω μου, ίσως όχι και τόσο!!). Και εντάξει, κατά μεγάλο μέρος δεν είναι και τόσο δύσκολο να μένεις σιωπηλός, πόσο μάλλον άμα πρέπει. Τί κάνεις όμως αν:

- Χτυπάει το τηλέφωνό σου ?
(Απλώς δεν το σηκώνεις γιατί ψιθυριστά δεν σ’ ακούει κανείς, αν μάλιστα σε παίρνει και από το δρόμο, γάμα τα. No contact).

- Εμπλέκεσαι σε μίνι λογομαχία όπου πρέπει να αραδιάσεις επιχειρήματα στο σωστό τόνο (= σου τη λένε και θες να απαντήσεις καταλλήλως)?
(Κάνεις τουμπεκί ψιλοκομμένο. Είναι καλύτερο απ’ το να γελειοποιηθείς ψιθυρίζοντας μπινελίκια).

- Θέλεις να κάνεις κουβεντούλα με τους συναδέλφους από το διπλανό γραφείο. Δεν υπάρχει οπτική επαφή.
(Τα λες ψιθυρίζοντας. Γελάνε και σου κάνουν καζούρα. Αναγκάζεσαι να αφήσεις τη δουλειά σου και να πας από εκεί να τους τα ξαναπείς).

Αφού λοιπόν δεν μπορείς -και δεν πρέπει στην κατάστασή σου- να κάνεις τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα, φυλάς τις δυνάμεις σου για τα απολύτως απαραίτητα. Πίνεις σιρόπια με γεύση φράουλα και μάραθο, μασάς καραμέλες με γεύση ούζο, παίρνεις αντιβίωση, φοράς το κασκόλ σου και ελπίζεις για το καλύτερο (που’ ν’ το ??).

Τελικά είναι φοβερό πράγμα η επικοινωνία. Με αυτή μου την εμπειρία ως 3 ημερών άλαλη, συμπονώ πραγματικά τους ανθρώπους που έχουν τέτοιο πρόβλημα. Όταν δεν είσαι σε θέση να επικοινωνήσεις νιώθεις τρομακτικά απομονωμένος. Αν πάλι γουστάρεις να κλειστείς στον εαυτό σου είναι σούπερ ευκαιρία, κανείς δεν σου τη λέει. Εγώ πάντως βαρέθηκα να μην μιλάω, αν μέχρι αύριο το πρωί δεν έχω καλυτερέψει θα πάω στο γιατρό. Θέλω πίσω τη φωνή μου !!!

Τεμπελιά τέλος!!!

2007-09-19T04:47:00.000-07:00

Επιτέλους αποφάσισα να ξεκουνηθώ από τον καναπέ.

Σήμερα το απόγευμα θα φορέσω τα ξεχασμένα στη ντουλάπα αθλητικά μου και θα πάω γυμναστήριο. Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί πιστεύω ότι η καθημερινότητά μου θα αλλάξει προς το καλύτερο.

Είμαι από τους πολύ τυχερούς ανθρώπους γιατί έχω άπειρο ελεύθερο χρόνο. Αν και δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα, το ωράριό μου είναι δημοσίου και είμαι πίσω στο σπίτι πριν τις 5 το απόγευμα. Ενώ λοιπόν θα μπορούσα να βρω διάφορες δραστηριότητες για να γεμίσω αυτές τις ώρες, εδώ και έναν χρόνο σχεδόν κυριολεκτικά είχα σαπίσει. Καναπές και σαβουροτηλεόραση ήταν οι μόνες ασχολίες μου πέρα από καμιά δουλειά του σπιτιού, μαγείρεμα κλπ. Μπορώ να πω ότι πέρασα τον πιο μίζερο χειμώνα της ζωής μου, και πρακτικά και ψυχολογικά. Κάποιος θα μπορούσε να το πει και μίνι κατάθλιψη. Να τι έχω να θυμηθώ από αυτό το διάστημα:

Πρόβλημα υγείας όχι πολύ σοβαρό. Αλλά με πολλούς και συχνά αφόρητους πόνους που περιόριζαν την κίνηση οπότε φαντάσου πόσο αυτό επηρέαζε τη ζωή μου. Έπηξα στο να πηγαίνω σε γιατρούς, στο να κάνω διαφόρων ειδών εξετάσεις μέχρι και μια μικροεπέμβαση. Κουράστηκα να περιμένω να γίνω καλά και να μη γίνομαι. Βαρέθηκα να πίνω τα παυσίπονα με τις χούφτες (απορώ πως έχω ακόμα στομάχι). Μην ξεχάσω και ένα σκασμό λεφτά που έδωσα για όλα τα παραπάνω. Στην πραγματικότητα αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που «καθηλώθηκα» στο σπίτι, με όλα τα συναπακόλουθα.

Συνεχείς προσπάθειες για καλή και υγιεινή διατροφή. Κυρίως αποτυχημένες. Δυστυχώς εγώ και το φαΐ έχουμε σχέσεις πάθους και ενοχής. Και δυστυχώς είμαι από τους ανθρώπους που σε μόνιμη βάση πρέπει να «προσέχουν». Προσέχουμε για να έχουμε (ωραίο κορμί). Όταν οι προσπάθειες αυτές αποβαίνουν μάταιες, τότε τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά και σε πρακτικό επίπεδο (κώλος σαν την πλ. ομονοίας) και σε ψυχολογικό επίπεδο (είμαι χοντρή, χοντρή, χοντρή κλαψ…).

Ψυχολογική διάθεση σκατά. Κατά κανόνα, με κάποιες μικρές εκλάμψεις. Όμως ακόμα και όταν ήμουν πιο ανεβασμένη, ένιωθα ότι δεν θα είναι για πολύ. Αρκετά συμπτώματα κατάθλιψης, μην κάθομαι να τα αναφέρω. Μάλλον μου έπεσαν όλα μαζεμένα. Μια αλυσίδα. Πόνος = περιορισμός δραστηριοτήτων = κλείσιμο στο σπίτι = κλείσιμο στον εαυτό μου = απουσία όρεξης και καλής διάθεσης. Νεύρα, κλάματα κλπ. Ωραία πράγματα.

Αναπάντεχο κόψιμο τσιγάρου. Το μόνο θετικό που συνέβη. Είμαι περήφανη για τον εαυτό μου γιατί πέρα από την αντικειμενική δυσκολία του εγχειρήματος, πέτυχε τη συγκεκριμένη περίοδο που βρισκόμουν σ’ αυτή την άθλια κατάσταση. Το παράξενο είναι πως αποδείχτηκε σχετικά εύκολο τώρα που το σκέφτομαι. Τους 2 πρώτους μήνες ήταν λίγο ζόρικα, μετά όλα κυριλέ. Ούτε υποκατάστατα νικοτίνης ούτε τσιρότα ούτε τίποτα. Πολύ απλά, κόψιμο μαχαίρι. Ακούω άλλους που κόβουν το τσιγάρο και μαζί κόβουν τους καφέδες, τα ποτά κλπ. Αυτά είναι παπαριές. Όλα είναι μέσα στο κεφάλι, αν θες πραγματικά να το κόψεις το κόβεις. Αν δεν θες, κοροϊδεύεσαι.

Φαντάσου λοιπόν, να πονάς, να κόβεις το τσιγάρο, ταυτόχρονα να κάνεις και δίαιτα. Σούπερ!!! Μετά και από το φιάσκο των διακοπών (βλ. εδώ) αποφάσισα ότι αυτό το έργο πρέπει να σταματήσει και ότι πρέπει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου αντί να περιμένω στωικά ένας θεός ξέρει τι. Άλλαξα γιατρό και φαίνεται πως το θέμα με την υγεία μου βαίνει προς λύση. Ο ίδιος ο γιατρός μου σύστησε να αρχίσω γυμναστική. Χαίρομαι πολύ γιατί επιτέλους θα ξεκολλήσω από το σπίτι. Θυμάμαι πριν από 2 χρόνια που είχα ξαναπάει γυμναστήριο γούσταρα τρελά γιατί μου έδινε φοβερή ενέργεια και αυτοπεποίθηση και επιπλέον ήταν πιο εύκολο να ακολουθώ ταυτόχρονα και καλύτερο πρόγραμμα διατροφής. Χώρια που στην παρούσα φάση θα βοηθήσει και στην πολυπόθητη ανάρρωσή μου. Ελπίζω και περιμένω τα αποτελέσματα.

Σκόρπια

2007-09-14T05:06:00.000-07:00

Ο Σεπτέμβρης όσο πάει και αγριεύει. Δεν μ’ αρέσει καθόλου. Είπαμε, ταλαιπωρήθηκες λίγο από τους παρατεταμένους καύσωνες του καλοκαιριού και περίμενες πως και τι να δροσίσει λίγο. Είπαμε, λίγο. Όχι να κάνει ψόφο από τώρα. Όχι ξυλιασμένα πόδια από τώρα. Αρνούμαι πεισματικά να αποχωριστώ τις αγαπημένες μου σαγιονάρες και τα αγαπημένα μου σανδάλια. Όχι από τώρα. Η άρνησή μου έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που πήγα προχτές και έκανα pedicure. Έτσι τώρα έχω πανέμορφα κουφετένια νυχάκια να κοσμούν τα ξυλιασμένα μου δάχτυλα. Κάθε τόσο τα κοιτάω και καμαρώνω. Πρωί και βράδυ, αναγκαστικά φοράς χοντρό μπουφάν. Στη μηχανή το κρύο δεν αστειεύεται. Τιραντάκια και φούστες τέρμα. Κρυώνω ρε πούστη μου. Αύριο έχω βάφτιση και δεν ξέρω τι σκατά να βάλω. Αν βάλω τζην μπουφάν πάνω από το φόρεμα θα ακούσω τον εξάψαλμο από το έτερο ήμισυ που την έχει δει προσωπικός μου στυλίστας και έχει και άποψη. Δεν πάει τζην μπουφάν με καλό φόρεμα, λέει. Χέστηκα, τότε δεν βάζω φόρεμα, λέω.

Ευτυχώς ακυρώθηκε και η άδεια που θα έπαιρνα το επόμενο δεκαήμερο. Φαντάζεσαι να πήγαινα στο νησί και να μην μπορούσα να κάνω μπάνιο από το κρύο? Εφιαλτικό μου ακούγεται. Μη νομίζεις ότι είμαι καμιά κότα που για να μπει στη θάλασσα πρέπει να έχει το νερό θερμοκρασία θερμοσίφωνα. Καθόλου!! Όμως αν κάνει κρύο έξω και φυσάει δροσερός αιγαιοπελαγίτικος βοριάς, δεν πλησιάζω στο νερό. Αν κρυώνω έξω ποιος ο λόγος να μπω στη θάλασσα?? Για να κρυώσω περισσότερο, μαλάκας είμαι? Ασε που είναι και η ηλιοθεραπεία επικίνδυνη, ξεροψήνεσαι χωρίς να το καταλάβεις. Καλύτερα να κάτσω σπιτάκι μου αφού πια φθινοπώριασε. Θα πάω το χειμώνα διακοπές στα χιόνια.

Μεθαύριο πάντως, θα πάω να ψηφίσω. Αφού θα είμαι εδώ λέω να περάσω μια βόλτα από το εκλογικό κέντρο. Που, btw, μου το αλλάζουν κάθε χρόνο και ποτέ δεν είναι το σχολείο δίπλα στο σπίτι μου. Θα πάω και με ελαφρύ χεράκι θα ρίξω την ψήφο μου και ελπίζω το πανηγυράκι να τελειώσει σύντομα, αν και δεν το βλέπω. Βαρέθηκα να βλέπω κάθε μέρα ηλίθιους και βλαμμένες στην τηλεόραση να λένε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Με εκνευρίζουν, οι υποσχέσεις και οι αντιπαραθέσεις τους είναι τόσο προβλέψιμες. Αν και μερικές φορές κάποιοι πρωτοτυπούν (στην καφρίλα). Χθες σε μια εκπομπή ο υποψήφιος της ΝΔ αφού είπε με περίσσια σιγουριά ότι το εισιτήριο του μετρό κοστίζει 0,50 € (κανείς δεν τον διόρθωσε μπας και μάθει την αλήθεια), μετά παραπονέθηκε ο χρυσός μου ότι τον ενοχλούν τα σκληρά μέτρα του ΚΟΚ επειδή ποτέ δεν φοράει κράνος όταν κυκλοφορεί με το παπί του. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό και ώρες ώρες απορώ με τον εαυτό μου γιατί εξακολουθεί να εκπλήσσεται με αυτά που βλέπει και ακούει.

Κατά τα άλλα, το βραδάκι ο Γιωργάκης πέταγε πυροτεχνήματα με το τσουβάλι στο Πεδίο του Άρεως. Με ζάλισε με τα μπαμ μπουμ. Βγήκα κι εγώ στο μπαλκόνι γιατί τρώω σκάλωμα με τα πυροτεχνήματα, αλλά είχα ξεχάσει ότι είχα την τέντα κατεβασμένη και δεν μπορούσα να δω τίποτα. Τζίφος. Πάντως για να ξέρεις, τα καλύτερα πυροτεχνήματα τα πετάει ο Δήμαρχος της Πάρου που είναι best buddy του Γιωργάκη. Αν πας Δεκαπενταύγουστο στην Πάρο θα με καταλάβεις. Πίσω στο θέμα μας, παράλληλα με τα πυροτεχνήματα στην Αθήνα είχες και τον Κωστάκη στη Θεσ/νίκη. Αμ πώς? Διχασμένη η οθόνη, αριστερά πράσινα σημαιάκια, δεξιά γαλάζια σημαιάκια. Εκεί λοιπόν που έχω αλληθωρίσει με την πανδαισία των χρωμάτων, το δεξί μέρος δείχνει πλάνο από κάτι άλλο. Τι σκατά είναι αυτό σκέφτομαι. Με προλαβαίνει η φωνή του -γλυμμένη χωρίστρα- παρουσιαστή που με πληροφορεί: ααα τα διδυμάκια στο μπαλκόνι βλέπουν τον μπαμπά τους. Θα ξεράσω βατράχια. Πρόλαβα να δω φευγαλέα ένα κοτσίδι από το θηλυκό διδυμάκι, μετά εξαφανίστηκε ως δια μαγείας γιατί όπως ξέρεις, παιδάκια δεν δείχνουμε στην τηλεόραση και δη τα πρωθυπουργικά διδυμάκια.

Για σήμερα το μενού μου επιφυλάσσει κι άλλα πυροτεχνήματα (ο maître του playstation σήμερα στη γειτονιά σας) και είμαι σε δίλημμα αν θα σηκώσω την τέντα τελικά. Το σκέφτομαι γιατί στο σπίτι κυκλοφορώ με ψιλο-minimal ενδυμασία και δεν γουστάρω να με παίρνουν μάτι οι απέναντι. Δεν ξέρω τι θα κάνω, έχω ώρα μέχρι το βράδυ να το σκεφτώ. Την Κυριακή το βράδυ πάντως, ελπίζω να δω μπάσκετ

Πολύ μεγάλο για σχόλιο

2007-09-10T04:08:00.000-07:00

Συνειδοτοποιείς πόσο τυχερός είσαι που γεννήθηκες ελεύθερος?

Αφορμή για το ακόλουθο κείμενο είναι δύο άσχετα μεταξύ τους πράγματα: η εκπομπή Εξάντας που είδα το Σάββατο και το post με τίτλο "Ένας θαυμάσιος κόσμος" του Θεραπευτή που διάβασα σήμερα το πρωί.

Θα ξεκινήσω από το δεύτερο. Καταρχήν θα πρέπει να σου ξεκαθαρίσω ότι δεν μου αρέσουν ούτε τα βιβλία ούτε και οι κινηματογραφικές ταινίες «μελλοντολογίας», όπου η φαντασία του κάθε συγγραφέα οργιάζει για το τι θα συμβεί στο μέλλον. Τα περισσότερα μου φαίνονται τραβηγμένα και εξωπραγματικά. Αυτό φαίνεται κυρίως σε ταινίες που βγήκαν στις δεκαετίες ’80 ή ’90 και παρουσίαζαν τί συμφορές θα μας έβρισκαν το 2015 ή το 2037. Απ’ ότι παρατηρώ τα πράγματα είναι σχετικά νορμάλ ακόμα, τουλάχιστον δεν έχουν κατέβει οι Αρειανοί να μας ρουφήξουν το μεδούλι, ούτε η διατροφή μας αποτελείται από χάπια με γεύση γιουβετσάκι. Νομίζω ότι τουλάχιστον τα χρόνια που θα ζήσουμε εμείς (μάλλον και τα παιδιά μας) τίποτα συγκλονιστικό δεν θα συμβεί.

Το κυρίως θέμα του βιβλίου που αναφέρει ο Θεραπευτής στο κείμενό του είναι ένας μελλοντικός κόσμος όπου θα γίνεται «παραγωγή» ανθρώπων χωρισμένων σε κατηγορίες, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες μιας κοινωνίας των λίγων. Κανονικά θα το προσπερνούσα χαλαρά, για τους παραπάνω λόγους. Το «σενάριο» όμως του εν λόγω συγγραφέα δεν είναι και τόσο επιστημονική φαντασία, γιατί ισχύει σήμερα εν έτει 2007 στην Ινδία, όπως γλαφυρότατα παρουσιάστηκε στην εκπομπή Εξάντας.

Η Ινδία λοιπόν, έχει πληθυσμό περίπου 1 δις εκ των οποίων το 82% είναι Ινδουϊστές (πηγή: Lonely Planet). Η ινδουϊστική θρησκεία απ’ ότι κατάλαβα είναι η πιο σκληρή που υπάρχει, διότι χωρίζει τους ανθρώπους από τη γέννησή τους σε 4 κάστες. Η πρώτη κάστα είναι οι Βραχμάνοι που είναι ιερείς, ενδιάμεσα υπάρχουν οι πολεμιστές και οι έμποροι-βιοτέχνες και η τελευταία κάστα είναι οι εργάτες. Έξω από σύστημα των καστών, δηλαδή κυριολεκτικά στον πάτο της ινδικής κοινωνίας, ζουν οι «ανέγγιχτοι» όπως τους λένε, οι dalits, που είναι περίπου 160 εκ. άνθρωποι. Αυτοί ζουν φτυαρίζοντας βουνά από σκατά ή καθαρίζοντας βόθρους. Γενικότερα, ζουν υπηρετώντας τις ανώτερες κάστες. Κατοικούν σε τρώγλες απομακρυσμένοι από τους υπόλοιπους, συνήθως δίπλα σε σκουπιδότοπους. Θεωρούνται υπάνθρωποι από τους συμπατριώτες τους. Σε χαρακτηριστική ερώτηση προς έναν εκπρόσωπο ανώτερης κάστας «Τί θα προτιμούσες να σου πεθάνει, το βουβάλι σου ή ο υπηρέτης - dalit σου» απαντάει προφανώς ότι προτιμά να πεθάνει ο dalit γιατί τέτοιοι υπάρχουν άφθονοι και θα βρει άλλον, ενώ το βουβάλι το έχει μεγαλώσει από μικρό και το αγαπά.

Οι άνδρες και οι γυναίκες dalits επί καθημερινής βάσης ξυλοκοπούνται, βιάζονται, υφίστανται φρικτά βασανιστήρια και δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους σε κανένα δικαστήριο και σε κανένα αστυνομικό τμήμα, αφού μάλιστα οι εκπρόσωποι του νόμου είναι συχνά πρωτεργάτες των βασανιστηρίων ή των βιασμών. Δεν έχουν πολλές ελπίδες να ξεφύγουν από αυτή τη μοίρα, υπάρχουν βέβαια και κάποια φωτεινά παραδείγματα που καταφέρνουν σήμερα να ζουν πιο ανθρώπινα, με μόρφωση και σχετικά καλές συνθήκες ζωής, είναι όμως λίγες οι εξαιρέσεις. Οι περισσότεροι υπομένουν με στωικότητα τη μοίρα τους, άλλοι καταφεύγουν στα μεγάλα αστικά κέντρα για να χαθούν στην ανωνυμία (πάλι βόθρους καθαρίζουν) και ακόμα άλλοι γίνονται μουσουλμάνοι (!!!) για να δουν μια άσπρη μέρα.

Το παράδοξο είναι ότι ενώ το σύνταγμα της Ινδίας που ψηφίστηκε το 1950 κατάργησε τις κάστες, ουσιαστικά η κατάργηση αυτή δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Και αυτό γιατί η -εκ γενετής και κληρονομική- διάκριση των κοινωνικών ομάδων στην Ινδία είναι θρησκευτική επιταγή, είναι πεποίθηση ισχυρά ριζωμένη στο μυαλό των ανθρώπων και παραμένει αναλλοίωτη τα τελευταία 3000 χρόνια, χωρίς καμιά προοπτική να αλλάξει στο μέλλον!!!

Είναι αδιανόητα για ένα δυτικό μυαλό όλα αυτά, όμως είναι η πραγματικότητα για εκατομμύρια ανθρώπους στην Ινδία. Όλοι αυτοί οι δύστυχοι είναι πεπεισμένοι ότι κάτι κακό έκαναν σε προηγούμενη ζωή και γι’ αυτό στην τωρινή είναι οι τελευταίοι. Το αποδέχονται σχεδόν αδιαμαρτύρητα με την ελπίδα ότι αν υπηρετήσουν σωστά τον ρόλο τους ως dalits στην τωρινή ζωή, ίσως στην επόμενη να γεννηθούν σε μια ανώτερη κάστα, ή τουλάχιστον να γεννηθούν ιερές αγελάδες, που πάλι σε καλύτερη μοίρα θα είναι. Αυτό είναι το κάρμα, μια από τις κυριότερες ιδέες που πρεσβεύει ο ινδουισμός που είναι η τέταρτη μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο. Και είναι συγχρόνως ένα -όχι και τόσο ευρέως γνωστό- παράδειγμα κοινωνικού ρατσισμού.

Δεν ξέρω τελικά αν κάποτε θα συμβούν αυτά τα πράγματα που περιγράφονται στο βιβλίο του κου Χάξλεϊ, που αναφέρει ο Θεραπευτής. Το σίγουρο είναι ότι σε πολλά μέρη του κόσμου συνέβαιναν και θα συμβαίνουν. Το πιο σίγουρο είναι ότι εσύ κι εγώ γεννιόμαστε ελεύθεροι, με λιγότερες ή περισσότερες προοπτικές για μια καλή ζωή. Θεωρούμε αυτονόητο ότι εχουμε τη ζωή στα χέρια μας, μας ανήκει, έστω και αν μερικές φορές οι τύχες μας μοιάζουν να είναι στα χέρια άλλων. Και αν όντως τελικά ανήκω σε κάποια κατηγορία, αυτό λίγο ως πολύ εγώ το έχω ορίσει, είναι στο χέρι μου να το αλλάξω προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Ευτυχώς...

Όπως μάθει κανείς...

2007-09-04T04:45:00.000-07:00

Ποιός είπε ότι το ποδόσφαιρο αρέσει μόνο στα αγόρια?

Όποιος το είπε κάνει λάθος. Γιατί μπορεί να είσαι κοριτσάκι και το πρώτο παιδί του μπαμπά σου. Και ο μπαμπάς σου που είναι άρρωστος Παναθηναϊκός και θέλει να πάει το παιδάκι του στο γήπεδο δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στο αν είσαι αγοράκι ή κοριτσάκι. Οπότε να σου η μικρή γκρινιάρα στις κερκίδες του ΟΑΚΑ!! Μες την τρελή χαρά, με ένα μπουκαλάκι sinalco cola ανά χείρας (η κανονική coke απαγορευόταν! μόνο στο γήπεδο με άφηναν να πίνω αυτό το καφέ νερόπλυμα) και κασκολάκι στο λαιμό. Το κασκολάκι αυτό το έχω ακόμα, είναι συλλεκτικό κομμάτι και δεν πιάνει μία μπροστά στα φλώρικα που πουλάνε τώρα στη μπουτίκ.

Έτσι το ποδόσφαιρο και ειδικά ο Παναθηναϊκός έγινε μέρος της ζωής μου και έτσι έμαθα να μου αρέσουν τα αθλητικά γενικότερα. Θυμάμαι στα χρόνια του δημοτικού και κάθε Κυριακή μου επιτρεπόταν να παραβιάσω το καθημερινό ωράριο των 9 (που έπρεπε να είμαι στο κρεβάτι) για να δω τα πρώτα λεπτά της Αθλητικής Κυριακής με τα γκολ του Παναθηναϊκού. Είναι μια από τις αγαπημένες μου παιδικές αναμνήσεις. Ενώ λοιπόν η ιστορία με τις κυριακάτικες εξορμήσεις μας στο γήπεδο θα είχε συνεχιστεί, καθώς στο μεταξύ είχε αποκτηθεί και ο υιός και έπρεπε να γαλουχηθεί εξίσου, τύχαμε μια φορά σε επεισόδια με καρέκλες να σφυρίζουν πάνω από τα κεφάλια μας και ο μπαμπάς σταμάτησε να μας πηγαίνει.

Έτσι λοιπόν για αρκετά χρόνια παρακολουθούσα τις Παναθηναϊκές εξελίξεις μόνο από την τηλεόραση και τις εφημερίδες, μέχρι που βρέθηκε το έτερο ήμισυ που είναι και αυτός αρρωστάκι (ίσως υπέρ του δέοντος, χμ...) και τα πράγματα πήραν μια πιο οργανωμένη τροπή. Η γκρινιάρα μέλος σε σύνδεσμο επί 3 χρόνια στη ΘΥΡΑ 13. Βροχές, κρύο, ατέλειωτη ορθοστασία και στριμωξίδι. Όσο το θυμάμαι είχε πλάκα και γουστάρω που το έζησα, αλλά όσο μεγαλώνεις σου περνάει, είναι λίγο κουραστικό κυρίως για γυναίκα. Το 2 προηγούμενα χρόνια η γκρινιάρα με διαρκείας στο OAKA. Κυριλέ πράγματα, woman in green και τέτοια. Δυστυχώς την περσινή χρονιά δεν πήγα πολλές φορές, είχα ένα πρόβλημα υγείας και δεν άντεχα το κρύο. Επίσης, η πρώτη μου εκδρομή (στο Βόλο...) στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία. Και για φέτος δεν προβλέπεται γήπεδο, τουλάχιστον για το ποδόσφαιρο, εν αναμονεί και του καινούργιου "σπιτιού" μας. Μπορεί να παίξει κανένα μπάσκετ που είναι πιο εύκολο να πας και hopefully το πολυπόθητο ταξιδάκι στο εξωτερικό που λείπει από τη συλλογή μου.

Αυτός ήταν ένας μεγάλος πρόλογος αλλά απαραίτητος, γιατί πώς θα σχολιάσω 1-2 πράγματα για την αγαπημένη μου ομάδα αν δεν εξηγήσω πρώτα? Γίνεται? Εντάξει, το "θα σχολιάσω" είναι σχήμα λόγου, δεν είπα πως είμαι θηλυκός Πανούτσος, ίσα ίσα. Απλά νομίζω ότι έχω καλύτερη αντίληψη και περισσότερες γνώσεις πάνω στο ποδόσφαιρο από τη μέση γυναίκα. Ξέρω τους παίκτες με τα ονόματά τους και σε τι θέση παίζουν όπως και τους ξένους παίκτες που παίζουν στις πιο γνωστές ξένες ομάδες. Το έτερο ήμισυ μου βάζει και τεστάκια του τύπου "Αγάπη σε ποιά ομάδα παίζει ο τάδε?" ή "Η τάδε ομάδα ποιον έχει τερματοφύλακα". Τώρα με τις μεταγραφές τα μπερδεύω λίγο, μέχρι τον Οκτώβρη τα έχω μάθει. Στο CL και στο UEFA υποστηρίζω ιταλικές, ισπανικές (εκτός real και barcelona) και ελληνικές ομάδες εκτός του Ολυμπιακού φυσικά, η ΑΕΚ μου βγάζει μια συμπάθεια οπότε την υποστηρίζω. Εκτός από το ποδόσφαιρο, παρακολουθώ με ενδιαφέρον και μπάσκετ, στίβο, τένις, σνούκερ και στα τρελά κέφια, βόλλεϋ και αγώνες moto gp.

Οι περισσότερες γυναίκες με περνάνε για εξωγήινη όταν τους λέω πως βλέπω μπάλα και πάω γήπεδο, αν και νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια κυρίως μετά το euro πολλές γυναίκες ασχολούνται έστω και επιφανειακά. Και αν το καλοσκεφτείς, πολλοί από τους ποδοσφαιριστές (ξένοι κυρίως) είναι τρελά γκομενάκια, τύφλα να' χουν τα top models, οπότε ένας ποδοσφαιρικός αγώνας αποκτά άλλο ενδιαφέρον!

Μήνυμα εστάλη (?)

2007-08-30T23:36:00.000-07:00

Έχει η φωνή σου δύναμη?

Προσπαθώ εδώ και μέρες να γράψω κάτι για όλα όσα συμβαίνουν την τελευταία βδομάδα. Το μυαλό μου είναι μπερδεμένο και τα συναισθήματα εναλλάσσονται: θλίψη, αγανάκτηση, οργή, απογοήτευση, παραίτηση. Και θέλω να σταθώ κυρίως στο τελευταίο, γιατί τα προηγούμενα είναι λίγο ως πολύ αυτονόητα.

Τίποτα δεν με πείθει ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν στη χώρα που ζούμε. Ντρέπομαι που σκέφτομαι έτσι. Όμως, αν το πρόσεξες κι εσύ, τώρα που η μυρωδιά του καμένου διαλύθηκε και τα αποκαΐδια κατακάθισαν, η βρώμα και η δυσωδία του σάπιου επανήλθε στην ατμόσφαιρά μας. Τα πάντα είναι σάπια σ' αυτή την κωλοχώρα, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο κι εγώ νιώθω ανήμπορη, παραιτημένη. Θέλω να βοηθήσω -και θα το κάνω- όμως η αμφιβολία θα υπάρχει στο μυαλό μου. Τα χρήματα πηγαίνουν στους ανθρώπους που τα χρειάζονται ή θα τα φάνε διάφοροι επιτήδειοι? Τα είδη πρώτης ανάγκης φτάνουν στον προορισμό τους ή σαπίζουν σε καμιά αποθήκη?

Ή το άλλο. Άνθρωποι γεμίζουν τις πλατείες με σκοπό να δείξουν την αγανάκτησή τους και να στείλουν μηνύματα. Τα λαμβάνει κανείς αυτά τα μηνύματα ? Εγώ πια δεν το πιστεύω. Γι' αυτό και δεν συμμετέχω. Δεν πιστεύω ότι το να βγω στην πλατεία και να δείξω την αηδία μου θα αναγκάσει κάποιον υπεύθυνο να κάνει σωστά τη δουλειά του. Δεν πιστεύω ότι θα συγκινηθεί κανείς επειδή εγώ βγήκα στην πλατεία. Συγκινητικό είναι όμως, το γεγονός πως υπάρχει τόσος κόσμος που το κάνει. Good for them. Είναι πιθανό η συνείδησή τους να είναι πιο καθαρή από τη δική μου. Κι εγώ θα προτιμούσα να είμαι ρομαντική αντί για κυνική. Όμως κάθε μέρα απογοητεύομαι όλο και περισσότερο γιατί κάθε μέρα που περνάει βλέπω να παίζει το ίδιο έργο.

Χωρίς εμπιστοσύνη και χωρίς ελπίδα ότι θα γίνει κάτι καλύτερο για το/στο μέλλον, νιώθω μικρή και ανήμπορη. Όχι μόνο σαν μονάδα, αλλά και σαν μέρος του συνόλου. Περιμένω απλώς να δω αν τα χειρότερα έρχονται ή αν μας έχουν ήδη βρει.

Summer 's almost gone

2007-08-23T00:06:00.000-07:00

Έχεις και εσύ την αίσθηση ότι μόλις τελειώνουν οι διακοπές, τελειώνει και το καλοκαίρι?

Είμαι ήδη 15 μέρες στην Αθήνα και κοντεύω να τα παίξω. Και δεν θέλω να ξανακούσω αυτό το χαζό κλισέ ότι και καλά η Αθήνα τον Αύγουστο είναι παράδεισος. Καθόλου δεν είναι. Τα πάντα υπολειτουργούν. Το τρόλει έρχεται άμα λάχει. Τα delivery και τα ψιλικατζίδικα είναι κλειστά λόγω διακοπών. Η τηλεόραση παίζει όλη μέρα μαλακίες. Οι γείτονες που έχουν ξεμείνει (είτε γύρισαν νωρίς όπως εγώ, είτε λόγω αφραγκίας δεν έφυγαν ποτέ) βαράνε τσίτες. Τηλεοράσεις και ραδιόφωνα στη διαπασών, καυγάδες, φωνές τις ώρες του πιο γλυκού ύπνου (π.χ. 07.00 π.μ.). Και κάνει ΖΕΣΤΗ ρε γαμώτο. Στο κέντρο όπου ζω, τα τσιμέντα βράζουν μέρα νύχτα και το ελαφρύ αεράκι που ίσως υπάρχει το βράδυ δεν φτάνει ποτέ. Και για a/c ούτε λόγος. Υπάρχει ένα στο σαλόνι αλλά δεν το γουστάρω με τίποτα. Προτιμώ τη σάουνα.

Για να επανέλθω λοιπόν στην αρχή, για μένα με το που πατήσω το ποδαράκι μου στο λιμάνι του Πειραιά (τι σοκ η πρώτη εικόνα που αντικρίζεις καθώς κατεβαίνει η ράμπα του καραβιού), το καλοκαιράκι μας έχει αφήσει γεια. Και ας είναι μόλις 8 Αυγούστου. Την θάλασσα δεν παίζει να την ξαναδώ διότι μετά τις κρυστάλλινες θάλασσες του Αιγαίου σιγά μην πάω για μπάνιο στα περίχωρα της Αττικής. Από τη Δευτέρα που επέστρεψα στο γραφείο κωλοβαράω και μάλλον έτσι θα πάει μέχρι το τέλος του μήνα (εξ' ου και η έναρξη του blog, χοχο!). Μια μικρή παράταση μέχρι την επίσημη έναρξη της χειμερινής σαιζόν. Μετά θα επιστρέψουν οι υπόλοιποι του γραφείου, θα ξεκινήσει η δουλειά, τα κεφάλια μέσα κλπ. Μετά θα έρθει ο χειμώνας. Ουφ. Ούτε που τολμώ να σκεφτώ πως για τις επόμενες διακοπές μεσολαβεί ένας ολόκληρος χρόνος.

Άσε λοιπόν τις επόμενες, είναι έτη φωτός μακριά. Ας μιλήσουμε για τις φετινές και για το πώς τέλειωσαν έτσι ξαφνικά 10 μέρες πριν από την καθορισμένη ημερομηνία επιστροφής. Η πλάκα είναι ότι φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που δεν ανυπομονούσα να έρθει η πρώτη μέρα της άδειας. Ψιλοαδιαφορία έπαιζε. Ή που έχω φοβερή διαίσθηση ή που το γκαντέμιασα (ναι, εκτός από γκρινιάρα με τ' όνομα, είμαι και γκαντέμω, θα αναλυθεί σε επόμενο post). Όταν τελικά αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε λόγω ξαφνικής αδιαθεσίας του mi amor (τίποτα το σοβαρό ευτυχώς αλλά αρκετό για να μας χαλάσει τις διακοπές), τότε κατάλαβα πόσο σημαντικές είναι οι 3 βδομαδούλες διακοπές και πόσο βλαμμένη είμαι μερικές φορές. Που μιζεριάζω, γκρινιάζω και γκαντεμιάζω ενώ θα έπρεπε να λέω "Σκάσε μαλάκα, είσαι τυχερή, είσαι στο νησάκι διακοπές και ευχαριστήσου το γιατί δεν είναι για forever". Και είναι όντως έτσι γιατί να, γίνεται ένα μπραφ και προσγειώνεσαι ανώμαλα στο διαμέρισμα με ένα ηλίθιο απορημένο βλέμμα. Και του χρόνου βρε, πάντα τέτοια.

Λοιπόν, να σου πω και ένα μυστικό? Στον ορίζοντα αχνοφαίνεται μια ελπίδα αδειούλας το Σεπτέμβρη. Εγώ και mi amor, στο σπίτι στο νησί μου. Τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα. Το θέλω όμως, το θέλω όσο δεν φαντάζεσαι. Εδώ που τα λέμε δεν το θέλω απλώς, το χρειάζομαι έτσι για να μη διαγράψω εντελώς από τη μνήμη μου το φετινό καλοκαίρι. Γι' αυτό θα το σκέφτομαι γλυκά γλυκά και θα το ψιθυρίzω. Για να μείνει η γκαντεμιά έξω από την πόρτα, αυτή τη φορά.