Ανεβαίνοντας στο βουνό του broadband

Επειδή ρωτάει ο laplace78 (αυτό κάτι από φυσικοχημεία μου θυμίζει χμμμ…) λέω να σου εξιστορήσω αγαπητέ μου αναγνώστη τις περιπέτειές μου με τη forthnet «μία από τις δυναμικότερα αναπτυσσόμενες ελληνικές εταιρίες στο χώρο των τηλεπικοινωνιών και του Internet» όπως λέει και το εταιρικό προφίλ της. Είναι η εταιρεία που επέλεξα για γρήγορο internet και δωρεάν τηλέφωνο στο σπίτι.

Όχι ότι το κούρασα και πολύ. Από τις 3 κυριότερες εταιρείες που τη δεδομένη στιγμή προσέφεραν σχεδόν τα ίδια (forthnet, hol, on telecoms) απέρριψα τη δεύτερη γιατί συνάδελφος από τη δουλεία είχε καταλήξει σχεδόν να τσουρομαδηθεί με τους σεκιουριτάδες στα γραφεία τους (φρικτά παράπονα) και επίσης απέρριψα την τρίτη, γιατί δεν ήξερα κανέναν που να είχε βάλει για να μου πει τη γνώμη του. Έτσι λοιπόν έμεινε η forthnet που φαινόταν η μοναδική αξιόπιστη σύμφωνα με μαρτυρίες γνωστών που είχαν συνδεθεί. Ωραία ως εδώ ?

Αξίζει λοιπόν να σημειώσω ότι η αίτησή μου για το πακέτο double-play έγινε στις 22 Αυγούστου. Ναι, δεν κάνουν πουλάκια τα μάτια σου, από τέλη Αυγούστου περιμένω να συνδεθώ και ακόμα τίποτα. Η αίτηση έγινε στο Πλαίσιο στη Στουρνάρη όπου ο υπάλληλος είπε ότι όλα θα είναι έτοιμα σε 40 μέρες. Κανονικά θα ήταν σε 25, αλλά λόγω Αυγούστου και αδειών τσόνταρε και 2 βδομάδες ακόμα.

Περνάει λοιπόν ο καιρός. Μέσω του site τους όπου υπάρχει η δυνατότητα να παρακολουθώ το Βroadband Status και τα τέτοια μας κουνιούνται, μαθαίνω ότι στις 7 Σεπτεμβρίου η forthnet έχει αποστείλει το αίτημα στον ΟΤΕ. Και εκεί το πράγμα κολλάει. Περνάνε οι 40 μέρες και ξεκινάμε τα τηλεφωνήματα, μία εγώ και μία το έτερο. Κανείς δεν μπορεί να μας βοηθήσει, κανείς δεν ξέρει γιατί αργεί να μας μπει (το γρήγορο internet εννοώ) και κανείς δεν είναι σε θέση να μας δώσει ημερομηνία.

Κάποια στιγμή λοιπόν στα μέσα Οκτωβρίου και αφού έχουμε μάθει τα επώνυμα όλων των υπαλλήλων της τεχνικής υποστήριξης που καθόλου δεν υποστηρίζουν τον φτωχό πελάτη, αποφασίζει το έτερο να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να πάει επιτόπου στα γραφεία τους. Τα οποία είναι στου διαόλου τον κώλο στο τέρμα της Καλλιθέας. Εκεί λοιπόν ανακαλύπτει ότι έχει γίνει λάθος στον αριθμό της ταυτότητάς του και οι παπάρες ισχυρίζονται ότι εξαιτίας αυτού του λάθους η αίτηση δεν προχωράει. Τώρα γιατί αυτό δεν μπορούσαν να μας το πουν μέσω τηλεφώνου και έπρεπε να πάει εκεί, μη με ρωτάς δεν το ξέρω. Πάντως γίνεται η διόρθωση του ΑΔΤ και η υπάλληλος μας δίνει άλλο ένα 20ήμερο προθεσμία.

Στις 12 Νοεμβρίου βλέπω στο Βroadband Status το μήνυμα: «Η γραμμή σας βρίσκεται στη διαδικασία κατασκευής. Εκτιμώμενη ημερομηνία ενεργοποίησης: 26/11/2007» και λέω αμήν Παναγία μου. Α, ξέχασα να σου πω και το άλλο. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα που εγώ περιμένω να δεήσουν οι μαλάκες, ο αδερφός μου έκανε την αίτηση και συνδέθηκε χωρίς κανένα πρόβλημα. Και να σημειωθεί παρακαλώ ότι το σπίτι του είναι στα ΒΔ προάστια ενώ το δικό μου στο κέντρο. Αν αυτό έχει καμία σημασία βέβαια.

Συνεχίζω. Από την εμπειρία των γνωστών μου ξέρω πως αρχικά θα μου κοπεί το τηλέφωνο, θα μείνει κομμένο από 2 έως 4 μέρες και μετά αφού μου στείλουν με sms στο κινητό τα passwords, θα με συνδέσουν κ.ο.κ. Επειδή λοιπόν ο φόβος φυλάει τα έρημα ή κάτι τέτοιο, φροντίζω να πάρω ένα τηλεφωνάκι να τα επιβεβαιώσω όλα αυτά. Εκεί λοιπόν και με το υπογλώσσιο έτοιμο, με πληροφορούν ότι έχουν περάσει και το κινητό λάθος (αναρωτιέμαι αν πέρασαν και τίποτα σωστά σ΄ αυτή τη γαμωαίτηση). Τους δίνω το σωστό αριθμό και καληνυχτιζόμαστε. Ακολούθως, έρχεται η Κυριακή 25/11, το τηλέφωνο δεν έχει κοπεί ακόμα και αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Έρχεται η 24/11, η μέρα της κρίσης και το απογευματάκι επικοινωνεί το έτερο να δει τι απέγινε. Κατά τη διάρκεια βέβαια όλης αυτής της ιστορίας και έχοντας περάσει από θυμό, οργή, διάθεση να τα κάνεις πουτάνα κλπ. έχουμε φτάσει σ’ ένα στάδιο νιρβάνας (cream & cookies), γελάμε με τα χάλια μας, το διακωμωδούμε ότι τα παιδιά μας θα βλέπουν τσόντες στο internet με γαμάτες ταχύτητες κλπ. Παίρνει λοιπόν τηλέφωνο και του λένε ότι αφενός μεν η 24/11 είναι ενδεικτική ημερομηνία, όχι ότι ισχύει σώνει και ντε και ότι διόρθωση στον αριθμό του κινητού δεν έχει περαστεί και τα passwords θα πάνε στον κύριο που το κινητό του τελειώνει σε 511. Εντάξει ??

Αν κουράστηκες που πολύ πιθανό το θεωρώ, σε πληροφορώ ότι έχει κι άλλο.

Την επόμενη μέρα το έτερο ξανακατεβαίνει στην Καλλιθέα. Εκεί λοιπόν τον πληροφορούν ότι για όλη αυτή την ταλαιπωρία φταίει ο ΟΤΕ, αυτός ο κακός άνθρωπος. Που επειδή οι πελάτες του τον εγκαταλείπουν κατά χιλιάδες, επιλέγει μερικούς για να τους σπάσει τα αρχίδια, μπας και το μετανιώσουν και μείνουν. Αυτή είναι η δικαιολογία της forthnet. Δεν έχω πειστεί 100% ότι αυτό είναι το πρόβλημα, αν και θα προτιμούσα σαν ιδιώτης να έκοβα εγώ τον ΟΤΕ (γιατί φεύγω μετανάστης, πέθανα, άλλαξα φύλο) και μετά να ξεκίναγε τις δουλειές της η forthnet. Αν αυτό ήταν εφικτό, δεν θα έμπλεκαν τα μπούτια τους οι δύο εταιρείες σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό πάνω στη δική μου την καμπούρα. Από την άλλη είμαι καχύποπτη και απέναντι στη forthnet. Εκτός από τα λάθη που έκαναν με τα στοιχεία μας και την οσφυοκαμψία ανάμεσα στην εξυπηρέτηση πελατών, στο τεχνικό τμήμα και δεν ξέρω τι άλλο σκατοτμήμα έχουν στο κωλοχανείο τους, όπου οι υπάλληλοι βαριούνται που ζουν περιμένοντας κάποια καλύτερη δουλειά και χέστηκαν για το δικό σου το πρόβλημα, είναι και το άλλο. Ούτε λίγο ούτε πολύ, είπαν (εντελώς εμπιστευτικά και off the record) ότι δεν μας συμφέρει να ακυρώσουμε την αίτησή μας, γιατί:

1) και στην επόμενη εταιρεία θα φάμε πολύ καθυστέρηση αφού οι διαδικασίες θα ξεκινήσουν από την αρχή (αυτό στέκει σαν επιχείρημα),

2) η forthnet όλο αυτό το διάστημα που καταδέχτηκε να ασχοληθεί με την αίτησή μας έχει ξοδέψει χρόνο και χρήμα, μην ξεχνάς και τη φαιά ουσία που καταναλώθηκε από τους φωστήρες της και αν υποχωρήσουμε ενδέχεται να μας ζητήσουν ΚΕΡΑΤΙΑΤΙΚΑ δηλαδή αποζημίωση, δηλαδή λεφτά !!! (αυτό εμένα μου μοιάζει για απειλή, αλλά και πάλι έχω χαμηλό iq και μπορεί να κάνω λάθος).

Έτσι λοιπόν. Η υπάλληλος η οποία ασχολήθηκε με το θέμα την τελευταία φορά και που μας είπε και αυτά τα λογάκια μας συμβούλεψε να ξαναπάμε από εκεί μετά από 10 μέρες και βλέπουμε. Οι 10 εργάσιμες είναι αυτή την εβδομάδα. Θα κάνουμε meeting στο σπίτι και θα δούμε για τις επόμενες κινήσεις μας.

Εντωμεταξύ, όλο σκάνε ειδήσεις γι’ αυτό το θέμα, ότι δηλαδή οι αιτήσεις για μεταφορές είναι πάρα πολλές και ο ΟΤΕ αδυνατεί να εξυπηρετήσει, έχει φάει και ένα σκασμό πρόστιμα. Είναι περίπλοκη η κατάσταση απ’ όπου και να το πιάσεις και αυτός που την πληρώνει είναι ο καταναλωτής δηλαδή εγώ!

Έχω μια φρικτή υποψία ότι το 2008 θα μου μπει χωρίς internet.

Χειμερία νάρκη

Ανεβάζω αυτό το post μόνο και μόνο επειδή βαρέθηκα να βλέπω τη φάτσα του Βύντρα.

Κατά τα άλλα αυτές τις μέρες βαριέμαι που ζω, δεν έχω την παραμικρή έμπνευση για να γράψω ή να σχολιάσω κάτι, γενικότερα έχω βυθιστεί σε μια γλυκιά απραξία. Θέλω το μυαλό μου να μη σκέφτεται τίποτα, να λέμε μόνο τα απαραίτητα, να χώνομαι κάτω από το πάπλωμα και να κοιμάμαι.

Προχτές σκεφτόμουν να γράψω κάτι για τις περιπέτειές μου στο θαυμαστό κόσμο του fitness και του γυμναστηρίου αλλά το βαρέθηκα και αυτό. Άλλωστε τις τελευταίες μέρες δεν πατάω ούτε εκεί λόγω βαρεμάρας.

Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι, πως όταν δεν βρίσκομαι σε (μεταφορικό) λήθαργο με πιάνει τρελή κακοκεφιά και κακιώνω με το παραμικρό. Αλίμονο στους γύρω μου. Ένα σου λέω, το έτερο ήμισυ έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Το σ/κ λέει πως θα κρυώσει κι άλλο ο καιρός. Ελπίζω το κρύο να σκοτώσει όλα αυτά τα κακά μικρόβια που με κυνηγούν και τη Δευτέρα να ξυπνήσω άλλος άνθρωπος.

Θέλω να τα πω...

... αλλά δεν μπορώ.

Είναι η τρίτη μέρα που στόμα έχω και μιλιά δεν έχω. Το light κρυολόγημα που με ταλαιπώρησε στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας εξελίχθηκε σε ωραιότατη φαρυγγίτιδα και φωνή γιοκ. Πνίγομαι από τον ξερόβηχα και φωνή δεν βγαίνει καθόλου. Ψιθυριστά τα λέω, αλλά συνήθως προσπαθώ να μη ζορίζομαι οπότε δεν μιλώ καθόλου. Τί φρίκη !!!

Το στόμα μου είναι ραμμένο σταυροβελονιά όπως στη φωτογραφία. Για έναν άνθρωπο που μιλάει πολύ σαν κι εμένα και που σχεδόν ποτέ δεν αφήνει κουβέντα να πέσει κάτω, είναι χάλια (για τους άλλους γύρω μου, ίσως όχι και τόσο!!). Και εντάξει, κατά μεγάλο μέρος δεν είναι και τόσο δύσκολο να μένεις σιωπηλός, πόσο μάλλον άμα πρέπει. Τί κάνεις όμως αν:

- Χτυπάει το τηλέφωνό σου ?
(Απλώς δεν το σηκώνεις γιατί ψιθυριστά δεν σ’ ακούει κανείς, αν μάλιστα σε παίρνει και από το δρόμο, γάμα τα. No contact).

- Εμπλέκεσαι σε μίνι λογομαχία όπου πρέπει να αραδιάσεις επιχειρήματα στο σωστό τόνο (= σου τη λένε και θες να απαντήσεις καταλλήλως)?
(Κάνεις τουμπεκί ψιλοκομμένο. Είναι καλύτερο απ’ το να γελειοποιηθείς ψιθυρίζοντας μπινελίκια).

- Θέλεις να κάνεις κουβεντούλα με τους συναδέλφους από το διπλανό γραφείο. Δεν υπάρχει οπτική επαφή.
(Τα λες ψιθυρίζοντας. Γελάνε και σου κάνουν καζούρα. Αναγκάζεσαι να αφήσεις τη δουλειά σου και να πας από εκεί να τους τα ξαναπείς).

Αφού λοιπόν δεν μπορείς -και δεν πρέπει στην κατάστασή σου- να κάνεις τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα, φυλάς τις δυνάμεις σου για τα απολύτως απαραίτητα. Πίνεις σιρόπια με γεύση φράουλα και μάραθο, μασάς καραμέλες με γεύση ούζο, παίρνεις αντιβίωση, φοράς το κασκόλ σου και ελπίζεις για το καλύτερο (που’ ν’ το ??).

Τελικά είναι φοβερό πράγμα η επικοινωνία. Με αυτή μου την εμπειρία ως 3 ημερών άλαλη, συμπονώ πραγματικά τους ανθρώπους που έχουν τέτοιο πρόβλημα. Όταν δεν είσαι σε θέση να επικοινωνήσεις νιώθεις τρομακτικά απομονωμένος. Αν πάλι γουστάρεις να κλειστείς στον εαυτό σου είναι σούπερ ευκαιρία, κανείς δεν σου τη λέει. Εγώ πάντως βαρέθηκα να μην μιλάω, αν μέχρι αύριο το πρωί δεν έχω καλυτερέψει θα πάω στο γιατρό. Θέλω πίσω τη φωνή μου !!!

Σκόρπια

Ο Σεπτέμβρης όσο πάει και αγριεύει. Δεν μ’ αρέσει καθόλου. Είπαμε, ταλαιπωρήθηκες λίγο από τους παρατεταμένους καύσωνες του καλοκαιριού και περίμενες πως και τι να δροσίσει λίγο. Είπαμε, λίγο. Όχι να κάνει ψόφο από τώρα. Όχι ξυλιασμένα πόδια από τώρα. Αρνούμαι πεισματικά να αποχωριστώ τις αγαπημένες μου σαγιονάρες και τα αγαπημένα μου σανδάλια. Όχι από τώρα. Η άρνησή μου έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που πήγα προχτές και έκανα pedicure. Έτσι τώρα έχω πανέμορφα κουφετένια νυχάκια να κοσμούν τα ξυλιασμένα μου δάχτυλα. Κάθε τόσο τα κοιτάω και καμαρώνω. Πρωί και βράδυ, αναγκαστικά φοράς χοντρό μπουφάν. Στη μηχανή το κρύο δεν αστειεύεται. Τιραντάκια και φούστες τέρμα. Κρυώνω ρε πούστη μου. Αύριο έχω βάφτιση και δεν ξέρω τι σκατά να βάλω. Αν βάλω τζην μπουφάν πάνω από το φόρεμα θα ακούσω τον εξάψαλμο από το έτερο ήμισυ που την έχει δει προσωπικός μου στυλίστας και έχει και άποψη. Δεν πάει τζην μπουφάν με καλό φόρεμα, λέει. Χέστηκα, τότε δεν βάζω φόρεμα, λέω.

Ευτυχώς ακυρώθηκε και η άδεια που θα έπαιρνα το επόμενο δεκαήμερο. Φαντάζεσαι να πήγαινα στο νησί και να μην μπορούσα να κάνω μπάνιο από το κρύο? Εφιαλτικό μου ακούγεται. Μη νομίζεις ότι είμαι καμιά κότα που για να μπει στη θάλασσα πρέπει να έχει το νερό θερμοκρασία θερμοσίφωνα. Καθόλου!! Όμως αν κάνει κρύο έξω και φυσάει δροσερός αιγαιοπελαγίτικος βοριάς, δεν πλησιάζω στο νερό. Αν κρυώνω έξω ποιος ο λόγος να μπω στη θάλασσα?? Για να κρυώσω περισσότερο, μαλάκας είμαι? Ασε που είναι και η ηλιοθεραπεία επικίνδυνη, ξεροψήνεσαι χωρίς να το καταλάβεις. Καλύτερα να κάτσω σπιτάκι μου αφού πια φθινοπώριασε. Θα πάω το χειμώνα διακοπές στα χιόνια.

Μεθαύριο πάντως, θα πάω να ψηφίσω. Αφού θα είμαι εδώ λέω να περάσω μια βόλτα από το εκλογικό κέντρο. Που, btw, μου το αλλάζουν κάθε χρόνο και ποτέ δεν είναι το σχολείο δίπλα στο σπίτι μου. Θα πάω και με ελαφρύ χεράκι θα ρίξω την ψήφο μου και ελπίζω το πανηγυράκι να τελειώσει σύντομα, αν και δεν το βλέπω. Βαρέθηκα να βλέπω κάθε μέρα ηλίθιους και βλαμμένες στην τηλεόραση να λένε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Με εκνευρίζουν, οι υποσχέσεις και οι αντιπαραθέσεις τους είναι τόσο προβλέψιμες. Αν και μερικές φορές κάποιοι πρωτοτυπούν (στην καφρίλα). Χθες σε μια εκπομπή ο υποψήφιος της ΝΔ αφού είπε με περίσσια σιγουριά ότι το εισιτήριο του μετρό κοστίζει 0,50 € (κανείς δεν τον διόρθωσε μπας και μάθει την αλήθεια), μετά παραπονέθηκε ο χρυσός μου ότι τον ενοχλούν τα σκληρά μέτρα του ΚΟΚ επειδή ποτέ δεν φοράει κράνος όταν κυκλοφορεί με το παπί του. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό και ώρες ώρες απορώ με τον εαυτό μου γιατί εξακολουθεί να εκπλήσσεται με αυτά που βλέπει και ακούει.

Κατά τα άλλα, το βραδάκι ο Γιωργάκης πέταγε πυροτεχνήματα με το τσουβάλι στο Πεδίο του Άρεως. Με ζάλισε με τα μπαμ μπουμ. Βγήκα κι εγώ στο μπαλκόνι γιατί τρώω σκάλωμα με τα πυροτεχνήματα, αλλά είχα ξεχάσει ότι είχα την τέντα κατεβασμένη και δεν μπορούσα να δω τίποτα. Τζίφος. Πάντως για να ξέρεις, τα καλύτερα πυροτεχνήματα τα πετάει ο Δήμαρχος της Πάρου που είναι best buddy του Γιωργάκη. Αν πας Δεκαπενταύγουστο στην Πάρο θα με καταλάβεις. Πίσω στο θέμα μας, παράλληλα με τα πυροτεχνήματα στην Αθήνα είχες και τον Κωστάκη στη Θεσ/νίκη. Αμ πώς? Διχασμένη η οθόνη, αριστερά πράσινα σημαιάκια, δεξιά γαλάζια σημαιάκια. Εκεί λοιπόν που έχω αλληθωρίσει με την πανδαισία των χρωμάτων, το δεξί μέρος δείχνει πλάνο από κάτι άλλο. Τι σκατά είναι αυτό σκέφτομαι. Με προλαβαίνει η φωνή του -γλυμμένη χωρίστρα- παρουσιαστή που με πληροφορεί: ααα τα διδυμάκια στο μπαλκόνι βλέπουν τον μπαμπά τους. Θα ξεράσω βατράχια. Πρόλαβα να δω φευγαλέα ένα κοτσίδι από το θηλυκό διδυμάκι, μετά εξαφανίστηκε ως δια μαγείας γιατί όπως ξέρεις, παιδάκια δεν δείχνουμε στην τηλεόραση και δη τα πρωθυπουργικά διδυμάκια.

Για σήμερα το μενού μου επιφυλάσσει κι άλλα πυροτεχνήματα (ο maître του playstation σήμερα στη γειτονιά σας) και είμαι σε δίλημμα αν θα σηκώσω την τέντα τελικά. Το σκέφτομαι γιατί στο σπίτι κυκλοφορώ με ψιλο-minimal ενδυμασία και δεν γουστάρω να με παίρνουν μάτι οι απέναντι. Δεν ξέρω τι θα κάνω, έχω ώρα μέχρι το βράδυ να το σκεφτώ. Την Κυριακή το βράδυ πάντως, ελπίζω να δω μπάσκετ

Μήνυμα εστάλη (?)

Έχει η φωνή σου δύναμη?

Προσπαθώ εδώ και μέρες να γράψω κάτι για όλα όσα συμβαίνουν την τελευταία βδομάδα. Το μυαλό μου είναι μπερδεμένο και τα συναισθήματα εναλλάσσονται: θλίψη, αγανάκτηση, οργή, απογοήτευση, παραίτηση. Και θέλω να σταθώ κυρίως στο τελευταίο, γιατί τα προηγούμενα είναι λίγο ως πολύ αυτονόητα.

Τίποτα δεν με πείθει ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν στη χώρα που ζούμε. Ντρέπομαι που σκέφτομαι έτσι. Όμως, αν το πρόσεξες κι εσύ, τώρα που η μυρωδιά του καμένου διαλύθηκε και τα αποκαΐδια κατακάθισαν, η βρώμα και η δυσωδία του σάπιου επανήλθε στην ατμόσφαιρά μας. Τα πάντα είναι σάπια σ' αυτή την κωλοχώρα, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο κι εγώ νιώθω ανήμπορη, παραιτημένη. Θέλω να βοηθήσω -και θα το κάνω- όμως η αμφιβολία θα υπάρχει στο μυαλό μου. Τα χρήματα πηγαίνουν στους ανθρώπους που τα χρειάζονται ή θα τα φάνε διάφοροι επιτήδειοι? Τα είδη πρώτης ανάγκης φτάνουν στον προορισμό τους ή σαπίζουν σε καμιά αποθήκη?

Ή το άλλο. Άνθρωποι γεμίζουν τις πλατείες με σκοπό να δείξουν την αγανάκτησή τους και να στείλουν μηνύματα. Τα λαμβάνει κανείς αυτά τα μηνύματα ? Εγώ πια δεν το πιστεύω. Γι' αυτό και δεν συμμετέχω. Δεν πιστεύω ότι το να βγω στην πλατεία και να δείξω την αηδία μου θα αναγκάσει κάποιον υπεύθυνο να κάνει σωστά τη δουλειά του. Δεν πιστεύω ότι θα συγκινηθεί κανείς επειδή εγώ βγήκα στην πλατεία. Συγκινητικό είναι όμως, το γεγονός πως υπάρχει τόσος κόσμος που το κάνει. Good for them. Είναι πιθανό η συνείδησή τους να είναι πιο καθαρή από τη δική μου. Κι εγώ θα προτιμούσα να είμαι ρομαντική αντί για κυνική. Όμως κάθε μέρα απογοητεύομαι όλο και περισσότερο γιατί κάθε μέρα που περνάει βλέπω να παίζει το ίδιο έργο.

Χωρίς εμπιστοσύνη και χωρίς ελπίδα ότι θα γίνει κάτι καλύτερο για το/στο μέλλον, νιώθω μικρή και ανήμπορη. Όχι μόνο σαν μονάδα, αλλά και σαν μέρος του συνόλου. Περιμένω απλώς να δω αν τα χειρότερα έρχονται ή αν μας έχουν ήδη βρει.

Summer 's almost gone

Έχεις και εσύ την αίσθηση ότι μόλις τελειώνουν οι διακοπές, τελειώνει και το καλοκαίρι?

Είμαι ήδη 15 μέρες στην Αθήνα και κοντεύω να τα παίξω. Και δεν θέλω να ξανακούσω αυτό το χαζό κλισέ ότι και καλά η Αθήνα τον Αύγουστο είναι παράδεισος. Καθόλου δεν είναι. Τα πάντα υπολειτουργούν. Το τρόλει έρχεται άμα λάχει. Τα delivery και τα ψιλικατζίδικα είναι κλειστά λόγω διακοπών. Η τηλεόραση παίζει όλη μέρα μαλακίες. Οι γείτονες που έχουν ξεμείνει (είτε γύρισαν νωρίς όπως εγώ, είτε λόγω αφραγκίας δεν έφυγαν ποτέ) βαράνε τσίτες. Τηλεοράσεις και ραδιόφωνα στη διαπασών, καυγάδες, φωνές τις ώρες του πιο γλυκού ύπνου (π.χ. 07.00 π.μ.). Και κάνει ΖΕΣΤΗ ρε γαμώτο. Στο κέντρο όπου ζω, τα τσιμέντα βράζουν μέρα νύχτα και το ελαφρύ αεράκι που ίσως υπάρχει το βράδυ δεν φτάνει ποτέ. Και για a/c ούτε λόγος. Υπάρχει ένα στο σαλόνι αλλά δεν το γουστάρω με τίποτα. Προτιμώ τη σάουνα.

Για να επανέλθω λοιπόν στην αρχή, για μένα με το που πατήσω το ποδαράκι μου στο λιμάνι του Πειραιά (τι σοκ η πρώτη εικόνα που αντικρίζεις καθώς κατεβαίνει η ράμπα του καραβιού), το καλοκαιράκι μας έχει αφήσει γεια. Και ας είναι μόλις 8 Αυγούστου. Την θάλασσα δεν παίζει να την ξαναδώ διότι μετά τις κρυστάλλινες θάλασσες του Αιγαίου σιγά μην πάω για μπάνιο στα περίχωρα της Αττικής. Από τη Δευτέρα που επέστρεψα στο γραφείο κωλοβαράω και μάλλον έτσι θα πάει μέχρι το τέλος του μήνα (εξ' ου και η έναρξη του blog, χοχο!). Μια μικρή παράταση μέχρι την επίσημη έναρξη της χειμερινής σαιζόν. Μετά θα επιστρέψουν οι υπόλοιποι του γραφείου, θα ξεκινήσει η δουλειά, τα κεφάλια μέσα κλπ. Μετά θα έρθει ο χειμώνας. Ουφ. Ούτε που τολμώ να σκεφτώ πως για τις επόμενες διακοπές μεσολαβεί ένας ολόκληρος χρόνος.

Άσε λοιπόν τις επόμενες, είναι έτη φωτός μακριά. Ας μιλήσουμε για τις φετινές και για το πώς τέλειωσαν έτσι ξαφνικά 10 μέρες πριν από την καθορισμένη ημερομηνία επιστροφής. Η πλάκα είναι ότι φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που δεν ανυπομονούσα να έρθει η πρώτη μέρα της άδειας. Ψιλοαδιαφορία έπαιζε. Ή που έχω φοβερή διαίσθηση ή που το γκαντέμιασα (ναι, εκτός από γκρινιάρα με τ' όνομα, είμαι και γκαντέμω, θα αναλυθεί σε επόμενο post). Όταν τελικά αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε λόγω ξαφνικής αδιαθεσίας του mi amor (τίποτα το σοβαρό ευτυχώς αλλά αρκετό για να μας χαλάσει τις διακοπές), τότε κατάλαβα πόσο σημαντικές είναι οι 3 βδομαδούλες διακοπές και πόσο βλαμμένη είμαι μερικές φορές. Που μιζεριάζω, γκρινιάζω και γκαντεμιάζω ενώ θα έπρεπε να λέω "Σκάσε μαλάκα, είσαι τυχερή, είσαι στο νησάκι διακοπές και ευχαριστήσου το γιατί δεν είναι για forever". Και είναι όντως έτσι γιατί να, γίνεται ένα μπραφ και προσγειώνεσαι ανώμαλα στο διαμέρισμα με ένα ηλίθιο απορημένο βλέμμα. Και του χρόνου βρε, πάντα τέτοια.

Λοιπόν, να σου πω και ένα μυστικό? Στον ορίζοντα αχνοφαίνεται μια ελπίδα αδειούλας το Σεπτέμβρη. Εγώ και mi amor, στο σπίτι στο νησί μου. Τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα. Το θέλω όμως, το θέλω όσο δεν φαντάζεσαι. Εδώ που τα λέμε δεν το θέλω απλώς, το χρειάζομαι έτσι για να μη διαγράψω εντελώς από τη μνήμη μου το φετινό καλοκαίρι. Γι' αυτό θα το σκέφτομαι γλυκά γλυκά και θα το ψιθυρίzω. Για να μείνει η γκαντεμιά έξω από την πόρτα, αυτή τη φορά.